Forty Days

Today is my grandmother's 40th day of being gone. My family went to Manila last Sunday to visit her and they ate dinner together. As in my WHOLE FAMILY was there. Except for me though. I wanted to spend this 40th day of her alone. I wanted to be alone. I don't want to pretend in front of my family that I'm not hurting. Because I am. So much. I just miss you so much, Nanay. Tsaka ang dami kong gustong sabihin at i-kwento sa'yo. This blog post is for you, Nay :)

Nanay,

For starters, alam mo ba, Nay, nag-OT ulit ako. Kasi ayokong umuwi agad sa bahay  kasi iiyak nga lang ako. Everytime I remember you, at first I smile, pero habang tumatagal napapaiyak nalang ako. I wish you were here. Still alive. Ni hindi mo man lang makikita ung grad pic ko. Hindi ko man lang makikita ung reaction mo pag nakita mo un. Kukuhanin ko palang siya sa school sa Friday. At gusto ko ikaw ang unang makakakita nun. Pero pa'no? You're not here anymore. T__T

Third birthday na ni Dahlia. Excited ka pa naman na i-celebrate un diba? Lagi ka nalang tuwang-tuwa pag magbi-birthday na siya. Hinahanap ka niya palagi. Tapos pag tinatanong ko siya kung nasaan ka, ang isasagot niya sa'kin, "Andun. Sa Manila." Ang kulit-kulit na niya. At sobrang daldal. :)

Hmmmm. Ano pa ba? Ayokong masyadong pahabain 'to. Magiging rant lang 'to eh. Pero, Nay, I miss you so much. And I love you. Visit me in my dreams ONLY okay? :) Please look after Tatay. Wala naman ako palagi sa tabi niya eh. I'll see you soon, Nay! (Pag natutunan ko nang pumunta mag-isa sa kinaroroonan mo :p)

See You Again

Surprise! Surprise! She's leaving. T__T

I thought this was going to be a normal day at work. But surprise of all surprises, one of my co-workers whom I actually got close with, resigned. She resigned just this afternoon. Turns out she's going abroad. Parang bombang pinasabog sa mukha ko nung nalaman ko 'to. I found out about it accidentally. Kasi tumabi siya sakin tapos ung resignation letter niya ay pinatong niya sa table ng nakatupi, eh bumukas. Nabasa ko. Ayun. Muntik na akong ngumawa sa workplace namin. Srsly, I was on the verge of crying hard.

This blog post will be for her. For a workmate who turned out to be a dear friend. Ate Kathy, Miss AOI, this one's for you. :)

MARIA KATRINA! (Hahahaha! Peace, ate Kathy! :P)

First of all, I would like to say, "Sorry!"...sorry kasi di namin napagbigyan ung wish mo na mag-bonding tayong lahat. Sorry kasi di ko napagbigyan ung wish mo na mag-date tayo. Sorry, ate. :( After the sorry's. Thank you's naman. There's a lot of things I want to thank you for. Thank you...for teaching me how to put the units in the box and also how to make boxes *grins*...For teaching me how to operate the AOI...For listening to my never-ending, nonsense rants...For being there when no one wants to talk to me because of my topak...For everything, ate Kathy, there's so much more I want to thank you for, pero super haba na. To cut it short. THANK YOU, FOR EVERYTHING, FOR BEING A PART OF MY LIFE. :)

Remember our "first date," ate Kathy? I ordered McDo, you ordered Jollibee. We ate at Jollibee. Ang gulo diba? HAHAHAHA! :p Then our "second date," we both ate at Jollibee this time :D Thank you for those wonderful memories you shared with me. Thank you for spending time with me :)

Kanina, nung nagpaalam ka sa'kin...nung niyakap mo na ako...nung paalis ka...hindi na kita hinatid ng tingin at di na din kita hinatid palabas. Wanna know why? It's not because I didn't care that you were leaving. It's because tears are starting to well up in my eyes and I don't want you to see me cry. I don't want you to remember my crying face. I wanted you to remember my happy face :) Nung umalis ka na...that's when I started to cry. Imagine, nag-go-go-no-goes (as you like to call it :p) ako habang umiiyak. Buti di natuluan ng luha ung units kundi lagot ako kay Tey. HAHAHAHA!

Sinong mag-aakala na nung Tuesday na pala ung last chikahan natin. Kanina sa shuttle hinahanap kita bago ako pumasok eh. Hinanap din kita kay kuya Mel. Sabi niya nga nag-commute ka lang pero papasok ka. So nakampante ako. Nagpa-plano na nga ako na aayain kitang mag-kape sa break eh. Tapos...tapos....ugh! -_-

I'm not really good at goodbye's, ate Kathy. And I know this is not gonna be goodbye for us. Right? We'll still keep in touch right? I hope we will. I'll sure miss you, ate. Ngayon palang nami-miss na kita. Everyday at work won't ever be the same without you again. Every first break I'll eat alone...well not totally alone dahil andun naman sila Kute, but, it's different when you're there. *sighs* This is gonna be hard. You won't forget this crybaby right? :)

Mag-iingat ka dun okay? Wag mo silang masyadong uubuhan. HAHAHAHAHA! Mami-miss ko yang pag-ubo-ubo mo na yan. Magbaon ka ng gamot. Ung petroleum jelly mo wag mong kakalimutan. Ung chocolates ko wag mong kakalimutang ipadala. HAHAHAHAHA! But seriously, ate Kathy, mag-iingat ka dun. Keep in touch. I miss you already. I love you, Miss AOI. You take care okay? :) I wont say goodbye. Instead, I'll say, "See you again!" :D 

signed: Miss Functional ;)

Parting Time

Pardon na taytol. Ang corny! Ahahahaha! Bukod sa wala akong maisip ay wala akong maisip. Chos! Bastaaaaa~

It's Thursday. At bigla akong napaluwas kasi nag-request ang isang bading na elyen. Since malakas siya sakin (naks!) pinagbigyan ko na. Baka umiyak eh. Dejoke! HAHAHAHA! :p

THURSDATE!:

Maaga akong nagising...mga 8am. Pero sabi niya tanghali na daw un kasi 6am palang gising na siya. Okaaaay! Barado ako dun. Paagahan ba naman ng gising eh. Pinagluto ako ni Mama ng almusal kasi alam niyang di ako tatanggi. -_- After that, nag-online saglit. Kumain. Naligo. Nagbihis. (iisa-isahin ko talaga?) Ahahahaha! Mga past 10 na din ako nakasakay ng bus, almost 11 pa nga ata eh. Naulan pa ng malakas. Buseeeet! Ang usapan 12pm kami magkikita. Nasa bus pa ako ng ganyang oras. Kala ko late nanaman ako. Pero surprise-surprise! Mas late siya sakin. Consistent siya sa pagiging late :D

Nag-lunch kami. Inutusan ko siyang um-order. Tatanggi pa sana. Eh binanatan ko ng, "Late ka naman eh." HAHAHAHAHA! Sooooo~ ang ending...siya ang um-order. Speaking...walang pikshur nung blue ice cream! -_- Kaka-order niya lang, nadala na nga niya ung foods sa table namin eh. Tapos biglang tumayo. Kala ko iiwan na ako. Kukuha lang pala ng gravy. Pag balik niya....HAHAHAHAHA! Ung gravy parang tinubuan ng kanin. Ginawa niyang sabaw ung gravy! XD

After that, balik kami sa PPC para bayaran ung kaisa-isang pocketbook na binili ko. (Na hinagis-hagis niya -_-) Kwentuhan. Inantok. Pumanhik sa taas para sa warranty ng headset. Walang napala. Bumaba. Pumuntang Bear Cuddler. Naging instant Ninang ako. May pinuntahan pa kaming store nakalimutan ko ung pangalan. Balik ulit sa PPC dahil magsusulat DAW siya. Tch! Magsusulat eh nagfe-facebook?! Nagtu-Twitter?! Sauce! Kfine. Pagbigyan. Hindi niya pa ako pinapansin kasi nga magsusulat daw siya. Pinaluwas-luwas ako tapos ganun lang? Aray. A-R-A-Y! -_- (ang arte na. LOL!) Ang totoo inantay lang talaga namin si "Delah" bago kami umuwi :3 Kasi daw kailangan maaga siyang makauwi. :D

Usually, pag galing kami sa SMSL eh magkaibang ways ung tinatahak (WTH? Tinatahak? HAHAHAHA!) namin. Ako sa left, siya sa right. Eh nag-request ako na baka pwedeng sumama muna siya sakin tutal may sakayan din naman ng jeep papunta dun sa kanila. Buti pumayag. Ahahahaha! Lakad kami. And the dreaded parting started T__T

Buti nalang may katagalan dumating ung jeep na sasakyan niya. Ahahaha! Natutuwa ako. Edi nag-hug kami (YUCK!) nang mahigpit. After that, tinitigan ko siya. Di niya alam tinititigan ko siya. Teary-eyed siya. Paiyak na din ako nun. Bakit? Kasi nga ayoko ng umaalis at may naiiwan -_- Ewan ko kung bakit teary-eyed siya. Baka namalikmata lang ako. Di naman yan aamin kahit anong gawin ko eh. Anyway, bago siya sumakay ng jeep, niyakap ko ulit siya. Mehehehe. Mami-miss ko nanaman siya eh. *coughs* Kahit na ung request kong letter ay di parin niya binibigay *coughs*

Lakas trip ka din eh 'no? Hinack mo ung Facebook ko para mag-post ng kamiserablehan ko. -_-

So...to this elyen named, Nikka Bianca. Hi ate! Sabi sa'yo iba-blog ko 'to eh. Kill me now. Gooooo~ HAHAHAHAHA! HAHAHAHAHA! HAHAHAHA! Next Friday naman? :D Ung letter ko pleaseeeee~ Nag-enjoy naman talaga ako kanina. Hindi sarcastic 'to. Nakakainis. Ayaw mong maniwala. Peste ka! :| Nagtatampo ako! Padalahan mo ako ng blue ice cream. Now na. Ahahahaha! Thank you for spending the day with me. THANK YOU! I love you, ate Nikka! :* See you soon 'kay?

P.S. Naalala mo pala ung DLGR? HAHAHAHA! HAHAHAHAHA! HAHAHAHAHA! :p

signed: Majh McDonough :)

She's Back

The smiling face is gone now.

She grew tired of all the drama. She grew tired of all the bull crap that is happening. She's just tired. Of pleasing people. Of exerting effort that's never been appreciated. Bummer! -_-

The smiling face has been replaced by an emotionless face. *sighs*

She doesn't know if this is gonna be a good thing or a bad thing. All she wants is to rest. To limit people who she interacts with.To limit the hurt she receives. People (who doesn't know who she REALLY is) say she's suplada...mataray...snob. What people don't know is she's staying away from them because she doesn't want to be close to them.

She's gonna be invisible once again.

"The less people in your life, the less pain you will feel."

Big Mistake

I made a mistake. Bigtime. And I can't take back what I did. I don't know how to fix it. Masyadong mataas ang pride ko.

Our friendship is falling apart. I don't know if I can still fix it, if we can still fix it. Lagi nalang ganun. Lagi nalang ganito. Sa totoo lang napapagod na ako. I'm tired of understanding...tired of everything. I can't give them up. Not ever. Maybe I just have to stay away from them again. No matter how hard it is. No matter how miserable my life would be without them.

I have to admit, I'm partly at fault. Heck! They could put all the blame on me and I wouldn't care a bit. I just want to see them happy. I want to protect them from the hurt this cruel world brings to their lives. I love them so much but I think they don't appreciate it. They don't see it. And it hurts like hell when you put so much effort but nobody appreciates it. 

I can't undo what I've done. I'm tired. We had a misunderstanding. It's my fault. Again. I don't feel like she cares. Feeling ko naalala lang niya ako pag may kailangan siya. Can you blame me for thinking that way? Nung tinanong ko siya about sa lovelife niya ni hindi man lang niya ako pinansin. Then I said, "fine. Okay lang yan. Baka humahanap lang siya ng tiyempo." Then all of a sudden she calls me. I didn't answer. Then I posted something and it all blew up like hell. Now she's mad at me. I'm mad at her. Hell! It sucks. This feeling sucks. I feel like crying but I'm tired of crying. But I cried. LOL! Sinong redundant? -_- ENOUGH!

*Sighs* My head hurts like hell. I have swollen eyes. And I need to go to work. Now. Distraction. Yes. I need that. I think. 

Kapag Inatake Ng Topak

Wala akong maisip na title. Promise! -_- Ahhh! Okay. Nitong mga nakaraang araw, gusto ko lang palaging mag-isa. Madalas tamad na tamad akong makipag-usap sa mga tao. Piling-pili lang talaga ung mga taong kinakausap ko ng sobrang haba. So un. Kanina, nagpunta ako sa isang event na madaming tao. Sa MIBF. Awkward. Mukhang tanga. Nakaka-inis. Ahahahaha! Kasi naman gusto kong mapag-isa tapos pupunta ako sa event na madaming tao. Aish! -_- Dalawang dahilan kung bakit ako nagpunta sa event na un, una, dahil gusto kong makita at makasama ulit ang mga kaibigan kong maiingay at makukulit, ang tagal ko na kasi silang hindi nakikita at nami-miss ko na sila ng bonggang-bongga! Tuwing kasama ko kasi 'tong mga 'to lagi akong nakatawa, laging masaya, good vibes. Di ko na sila papangalanan kasi...baka paslangin nila ako. LOL! Kilala niyo naman kung sino-sino kayo diba? :p Pangalawa, dahil gusto kong malunod sa mga libro. Ahahahaha! Hindi lang po talaga halata pero mahilig ako sa mga libro. Tamad nga lang akong magbasa...minsan. :3 Pero hindi naman talaga yan ang dahilan kung bakit ako nag-blog. LOL!

Ang sama na talaga ng pakiramdam ko nung pauwi na. Inaatake nanaman kasi ako ng pesteng hika na 'to -_- Sa bus, nasususka na talaga ako at ang sakit-sakit ng ulo ko pero hindi ako makatulog. Sinubukan kong matulog kahit saglit pero ayaw talaga. So tinext ko si Mama at inutusan ko siyang tumawag sa trabaho kasi di nga ako makakapasok, dahil sa sama ng pakiramdam at male-late din ako kasi nga traffic. Un na nga, sa SM ako bumaba para magpalamig dahil lalong lalala ang hika ko kapag sobrang init. Umupo ako sa may food court bilang wala namang masyadong tao. Tapos nung medyo kumalma na ung paghinga at pag-ubo ko, nagpunta ako sa Precious Pages at bumili ng pocketbooks. Ulit. LOL! Nakipagdaldalan ng konti kay ateng cashier na makulit. At umuwi na.

Nung malapit na ako sa exit ng SM, nag-decide ako na maglakad nalang simula SM hanggang sakayan ng tricyle papunta samin. Wala lang. Trip lang. Inatake nanaman ako ng topak eh. Habang naglalakad ako pauwi, madami akong bagay na naisip. Ang sarap pala sa feeling ng maglakad ng mag-isa. Magmuni-muni. Ung malamig na simoy ng hangin nakakapagpakalma. Kahit na may mga dumaraang maiingay na sasakyan, keri lang. Gusto kong ulitin un. Gusto ko ulit maglakad. Ung mas malayo naman. Kahit di masyadong tahimik basta medyo malamig. (sa sementeryo kaya? LOL! Joke lang.) I found peace. Kahit saglit lang. Peace. Ang sarap sa pakiramdam.

Ahhh! Gutom lang siguro 'to *halungkat sa bag* Uuyyy! Lollipop! Nomnom. Good night. All in all, I had a wonderful day. My friends never fail to make me happy. I love you, girls. Next time ulit. May manlilibre na. Damang-dama ko. LOL! <3

I Can't Let Go

Simula nung nawala si Nanay, pinigilan kong mag-sulat ng blog post about her. Ayokong umiyak habang gumagawa ng blog post. Pero ngayon, last night specifically, I dreamed of her. For the first time after she left us, she visited me in my dreams.

In my dreams, nasa bahay kami nun ng pinsan ko, sa Manila, nakahiga siya sa couch sa sala tapos napapalibutan siya ng mga kamag-anak namin...ng mga tita ko, pinsan, pamangkin, at ng lolo ko, wala dun sila Mama at Papa pati kapatid ko wala din. Tapos ako naka-upo sa hagdan. I was crying non-stop. Naka-tingin lang ako sa kanila, pinapanood silang lahat. Lahat sila malungkot. Tapos nilalapitan ako nung iba kong pamangkin, when all I wanted was to be alone and cry alone. Ang kulit-kulit nilang lahat, nasigawan ko pa nga sila kasi di nila maintindihan na gusto kong mapag-isa, na ayokong pakielamanan nila ako. Mayamaya, tumayo si Nanay, na-shock kaming lahat kasi hinang-hina na siya nun. Tumayo siya, lumapit siya sakin. Niyakap ko siya, and I said, "Sorry sa lahat-lahat. I love you, 'Nay." Nginitian niya ako, ah, her weak smile, then she said, "You just said you love me." Shocked ung expression niya. Nagulat din ako kasi nag-english siya. Sinagot ko siya, I said, "Ofcourse I do." Tapos nginitian ko siya. The saddest part was, tumingin siya nun sa itaas, sabi niya, "Kung ganon, pwede na siguro akong magpahinga, pwede na akong umalis." It broke my heart. Kasi for the second time around naisip ko na mawawala nanaman siya sakin...sa amin, that we would lose her all over again. Tinitigan ko siya nun, then I screamed while crying, "NO!" After that, nagising ako nang umiiyak.

Ang sakit-sakit. Hanggang ngayon hindi ko parin matanggap na wala na siya. Everyday umaasa parin ako na panaginip lang ang lahat. Na pag-gising ko anjan lang siya, na buhay parin siya. Pero hindi eh, tuwing gumigising ako at nakakapa ko ung kwintas na binigay niya sakin, napapaiyak nalang ako kasi I know, kahit na gaano ko pa itanggi, I know that she is gone and she will never come back. Not ever. Makikita ko nalang siya sa panaginip ko, makaka-usap ko nalang siya sa panaginip ko...kung dadalawin niya ako dun. Ang sakit, 'Nay. I love you, so much. I miss you, every single day, I miss you.

*cries hard*