There's always a first for something right? Itong first na tinutukoy ko dito ay ang first time na pupunta kami (errr sila lang pala since may pasok ako sa work) sa sementeryo para dalawin si Nanay. *sighs*
Everyday, I wish that this was all just a dream...a nightmare. Na sana buhay pa siya at nag-aantay na dalawin namin siya sa ospital (YES! Damn it! Pupunta ako sa ospital if that would mean that she will still live).
Ah shit! Ang dami kong gustong sabihin dito sa blog pero ayoko nang pahabain kasi iiyak nanaman ako ng wagas -_-
Hi! Nanay, I miss you. So much. I wish I could hug you right now. Kahit sa panaginip lang, 'Nay. Gustong-gusto kong natutulog palagi kasi dun buhay ka. Kasi dun nakaka-usap kita. Kahit na panay ngiti at pagtango lang ung ginagawa mo kapag nag-uusap tayo. At least diba dun buhay ka? I'm trying, 'Nay. I really am. I'm trying not to cry and be strong para sa kanila tulad ng sinabi mo sa'kin. Pero hindi ko kaya eh. Hindi ko pa kaya. Hanggang dito nalang muna ulit ha? I love you, Nanay! :*
*cries hard*
